Gitar amfilerindeki klasik ton devresi üç düğmeden oluşur.
Bu düğmeler bağımsız değildir; aynı pasif devreyi paylaşırlar.
Bir düğme değiştiğinde diğerlerinin etkisi de kayar.
En belirgin örnek orta düğmesidir. Orta kısıldığında yalnız ortalar inmez; devrenin toplam çıkışı da düşer ve bas ile tiz daha öne çıkmış gibi duyulur.
Bu nedenle ortayı tamamen kısmak, amfiyi sessizleştirip iki uçlu bir ses üretir.
Prova odasında bu ayar bir tuzaktır.
Tek başına çalınırken etkileyici duyulan iki uçlu ses, grup çaldığında dokunun içinde kaybolur.
Gitarın duyulduğu alan tam olarak kısılan orta bölgedir.
Doğru yaklaşım tersidir: orta bölge korunur, bas bir miktar kısılır.
Alt uç zaten bas gitar ve kick davulun alanıdır; gitarın oraya girmesi yalnız bulanıklık üretir.
İkinci ayrıntı ton devresinin konumudur. Çoğu amfide devre ön katın içindedir ve gain ayarından etkilenir.
Bu yüzden gain değiştirildiğinde ton ayarı yeniden gözden geçirilir.
Üçüncü ayrıntı varlık ve parlaklık düğmeleridir. Bunlar güç katında çalışır ve üst ucu ton devresinden bağımsız açar.
Odanın kendisi de bu ayara girer.
Küçük ve sert yüzeyli bir odada üst uç zaten parlaktır; aynı ayar büyük bir salonda ince kalabilir.
Kayıt yapılırken bu ayar yeniden gözden geçirilir. Mikrofonla alınan ses, odada duyulandan belirgin biçimde daha parlak çıkar.
Stüdyomuzda iki gitarın birlikte çaldığı düzenlerde ton ayarları, iki amfinin orta bölgeleri birbirini örtmeyecek biçimde kurulur.