Bir gitar amfisinde sinyal iki ana kattan geçer.
Ön kat sinyali işler ve karakterini belirler.
Güç katı bu sinyali hoparlörü sürecek düzeye çıkarır.
Bozulma her iki katta da üretilebilir ve sonuç aynı olmaz.
Ön kat bozulması gain düğmesiyle elde edilir. Yoğun, sıkışık ve düzeyden bağımsızdır; kısık sesle de aynı miktarda bozulma alınır.
Güç katı bozulması ana düzey yükseltildiğinde ortaya çıkar. Daha açık, daha esnek ve vuruşa duyarlıdır.
Klasik Marshall sesinin büyük bölümü güç katından gelir; bu yüzden o ses düşük düzeyde tam olarak elde edilemez.
Modern yüksek gain'li amfiler tersini yapar. Mesa Boogie ve ENGL gibi kafalarda bozulmanın çoğu ön kattadır ve ana düzey yalnız yüksekliği belirler.
Bu ayrım pratikte bir seçim üretir.
Prova odasında yüksek düzeye çıkılamıyorsa ön kat ağırlıklı bir amfi daha kullanışlıdır.
Güç katı karakteri isteniyor ama düzey sınırlıysa zayıflatıcı kullanılır; amfi sınırda çalışır, hoparlöre giden güç düşürülür.
Üçüncü bir yol düşük vatlı amfilerdir. Beş ya da on beş vatlık bir amfi, güç katı bozulmasına oda düzeyinde ulaşır.
Bir de kabinin payı vardır.
Hoparlör sınırda sürüldüğünde kendi sıkışmasını üretir; bu, ön kat ve güç katından bağımsız üçüncü bir bozulma katmanıdır.
Gain ile ana düzey arasındaki oran yazılır. Aynı amfiye dönen bir kullanıcı, aradığı sesi denemeyle değil notla bulur.
Stüdyomuzda hem güç katı karakterine dayanan klasik kafalar hem ön kat ağırlıklı modern kafalar bulunur.