Bir gitarda aynı manyetik farklı konumlara takıldığında sonuç değişir.
Bunun nedeni telin titreşim biçimidir.
Tel bir düğüm ve karın düzeni oluşturur; genlik boyunca aynı değildir.
Köprüye yakın nokta düğüme yakındır; salınım küçüktür.
Bu noktada okunan sinyal düşük genlikli ve harmoniklerce zengindir.
Sonuç ince, keskin ve vurgulu bir sestir.
Boyun bölgesi ise ilk karın noktasına yakındır; salınım büyüktür.
Burada okunan sinyal yüksek genlikli ve temel frekans ağırlıklıdır.
Sonuç kalın, yumuşak ve dolgun bir sestir.
Bu fark manyetiklerin tasarımına da yansır. Köprü manyetikleri genellikle daha yüksek sarımlıdır; amaç iki konum arasındaki düzey farkını kapatmaktır.
Orta konum ya da iki manyetiğin birlikte açılması üçüncü bir renk üretir.
İki farklı noktadan okunan sinyaller toplandığında bazı frekanslar güçlenir, bazıları söner; ortaya çıkan içi boş karakter tanınır bir sestir.
Prova odasında konum seçimi doku ile ilgilidir.
Kalabalık bir düzende köprü manyetiği daha kolay duyulur; ince bir düzende boyun manyetiği daha dolgun oturur.
Üçüncü bir seçenek de orta manyetiktir.
Üç manyetikli düzenlerde orta konum, iki uç arasındaki dengeyi kurar ve tek başına ritim çalışında yumuşak bir zemin verir.
Vuruş noktası da aynı ilkeyle çalışır. Köprüye yakın çalınan bir pena vuruşu, manyetik konumundan bağımsız olarak parlaklaşır.
Stüdyomuzda iki manyetikli çalgılarda konum seçimi, grup dokusuna göre seans başında denenir.