Bas gitarlarda iki manyetik düzeni klasikleşmiştir.
Birincisi ayrık bobinli P düzenidir. İki yarım bobin, tellerin altında kaydırılmış biçimde durur.
İkincisi tek bobinli J düzenidir; ince ve uzun bir bobin kullanılır.
P manyetiği orta bölgesi güçlü, kalın ve odaklı bir ses verir.
Doku içinde kolay yer bulur; kayıtta ayrı bir işlem gerektirmeden oturur.
J manyetiği daha ince, daha parlak ve daha ayrıntılıdır. Üst orta bölge açıktır ve parmak vuruşu belirgin duyulur.
Tek bobinli olduğu için uğultuya açıktır; iki J manyetiği birlikte açıldığında bu uğultu birbirini götürür.
Bu nedenle iki J manyetikli baslarda en sessiz konum ikisinin de tam açık olduğu konumdur.
Üçüncü yaygın düzen P ve J birleşimidir. Köprüye yakın J manyetiği, P'nin kalın gövdesine ayrıntı ekler.
Dördüncü seçenek çubuk manyetiklerdir; daha geniş bantlı ve genellikle aktif devrelerle kullanılır.
Manyetik yüksekliği de karakteri belirler. Tele çok yaklaştırılan bir manyetik, mıknatıs alanıyla telin serbest titreşimini engeller ve nota söner.
Prova odasında seçim çoğunlukla dokuya göre yapılır: kalabalık bir düzende P, seyrek bir düzende J daha rahat duyulur.
Kayıt yapılırken bu seçim daha da belirginleşir.
P düzeni mikste az işlem ister; J düzeni ise EQ ile biçimlendirildiğinde çok daha geniş bir aralık sunar.
Manyetik konumu da tasarımın parçasıdır. Köprüye yakın bir manyetik daha ince, boyna yakın olan daha kalın bir temel verir.
Stüdyomuzda farklı manyetik düzenlerine sahip baslar bulunur ve grup dokusuna göre seçim önerilir.